هیچ کس دل من ! هیچ کس

می خواهم بدانی زمان هایی در زندگیم هست که خواستنت چنان می افروزد که قلبم را به لرزه در می آورد. و افروزشی که من در عمیق ترین قسمت هستی ام مخفی اش می کنم. وقت هایی که وقت آمدنت نبود و نیست. و من آرام در گوش دلم می گویم "وقتش نیست.. نیست... فعلا بنشین سر جایت دل من" بعد دل می رود می نشیند جای همیشگی اش یعنی در یک کنجی از هستی. سرش را می اندازد پایین و با همان حالت می پرسد "حالا چی کار کنیم؟ کی وفتش می شود؟" می گویم "نمی دانم دل من... ولی خدا وعده داده که حاجتمان را به موقع و در سریع ترین وقت ممکن می دهد" دلم سرش را بالا می گیرد و لبخند می زند و می گوید "و چه کسی از او خوش قول تر و راستگو تر؟"