جوراب نشسته

چقدر یک چیزهایی راحت می توانند آزاردهنده باشند . در عین کوچکی شان . راست می گفت فلانی که این ها را می گفت . کارهای نکرده مان هرچقدر هم که ریز باشند مثل اتو کردن فلان روسری یا دوختن دکمه ی آستین پالتو یا نخریدن یک گیره سر و... اگر انجام نشوند ، و اگر انجام ندادنشان طول هم بکشد ، مثل جوراب نشسته ای می افتند گوشه ی مخ آدم و از ذهن بوی گند بلند می شود . ذهن آزار می بیند . ذهن را زودتر از خانه تکانی سالانه باید تکاند مثلا ماهی یک بار . اگر زودتر بشود هم که چه بهتر . امروز که یک کار نکرده ی شش ماهه یعنی دوختن دکمه ی پالتو ام را انجام دادم حس پرواز دارم ، فهمیدم با همین چیز کوچک داشتم ذهنم را به یک جای بوگندو تبدیل میکردم .