دست هایشان

یک خانم ۵۰ ساله ، از آن اهل دل هایش ، از آنها که کتاب رفیق ۵۰ ساله شان است و تفکر چاشنی سفره ی روزانه شان ، وقتی شنید در ۱۶ سالگی به پوچی رسیدم به من گفت آدم پر تلاشی هستم. واقعیت این است که بعد از حرف او به این قضیه توجه کردم و بعد باورش کردم چون تا آن زمان مدام در حال دست به گریبان شدن با دردهایم بودم و انگار هرچه تلاش می کردم بی ثمر بود. بعد از حرف آن اهل دل به پشت سر نگاه کردم و به سرسختی ام شاد شدم. و حالا می خواهم بگویم خیلی راه ها رفتم که به آرامش محض برسم اما از یک موقعی به بعد فهمیدم همه ی اوج ها از رضایت قلبی مادرم و پدرم شکوفه خواهند کرد. اما... اما... چرا هی یادم میرود این یافته را؟

بابا علی تو الآن هم مظلومی ... نمیشناسیمت و داد میزنیم عاشقتیم...