دنیای قابلیت دار

همان جا ، همان جایی که نا امید میشوم از دنیای کثیفی که در آن نفس می کشم ، درست همان زمانی که هر طرف نگاه میکنم فقط اشتباه و غلط میبینم ، در همان جایی که از آدم ها نا امید میشوم ، اتفاقی میفتد و به نا امیدیم سیلی می خورد ... مثلا مردی را می بینم که شبی وسط خیابان ترمز می کند و پیاده می شود و محترمانه از پیرمردی خواهش می کند که برساندش ... یا دو زن را در خیابان می بینم که کنار هم قدم می زنند اما یکی بی تفاوت به پوشش آمده و دیگری با اینکه قابلیت تاثیر گرفتن داشته خلاف کناری اش ساپورت نپوشیده و نه مانتوی خیلی تنگ و نه جلوه گری عجیب ... مثلا از مدعیان اسلام پشت سر هم اشتباه می بینم و بعد یک کار بزرگ نیک می کنند و خجل تر از خیلی از خجلان دنیا میشوم ... و انگـــار کسی می آید زیر گوشم ویز ویز می کند :

بلند شو خودت را جمع کن ... روح ها نمرده اند ... روح ها قابلیت بهتر شدن دارند ... دنیا قـــــآبلیت خوب تر شدن دارد ... بلند شو و افکار منفی باف لعنتی ات را جمع کن و واقع بین ِ دنیایی باش که هر کوفتی هم که الآن باشد قابلیت دار است.

بابا علی تو الآن هم مظلومی ... نمیشناسیمت و داد میزنیم عاشقتیم...